De vormen hebben iets dierlijks. Alsof gigantische beesten hier ooit tot stilstand kwamen. Hun lichamen zijn van staal geworden. Lange pijpen buigen naar beneden, struiken en jonge bomen groeien ertussen omhoog. De natuur is terug, maar moet het doen met wat er al staat.
Begin vorige eeuw werden hier, in wat nu Landschaftspark Duisburg-Nord is, in rap tempo hoogovens gebouwd. Ze moesten draaien, dag en nacht. Voor bouw, voor oorlogsmateriaal. In korte tijd werd dit een heel zwaar landschap.
Bij de machines hangen bordjes. Ze leggen uit hoe lucht door de ovens werd geperst, hoe heet het was, hoeveel er per dag werd geproduceerd. Maar dat is bijna overbodig. Door hier rond te lopen, trappen op en af, door lege ruimtes en betonnen bunkers, krijg je al een heel rijk beeld van hoe het moet zijn geweest.
Ook kleine details vertellen verhalen: De wenteltrap van reactor 3 bijvoorbeeld. De treden zijn uitgesleten door werklui die jaren op en neer liepen. Steeds dezelfde loopjes langs de immens hete ovenpijpen. Tot het te glad werd. Iemand heeft toen dunne stroken staal op de treden gelast, voor een beetje grip.
Nu lopen er fiets- en wandelpaden door het terrein. En heb je fantastische uitzichten vanuit de toppen van de ovens. Er groeit van alles en wordt veel georganiseerd. Uren dwaalden we rond, zonder dat het saai werd.
Website van het park
Geef een reactie