Expeditie Designnatuur -Tiengemeten

‘Heeft iedereen een kaartje?’ vraagt een man in een blauwe Natuurmonumentenjas. Hij schuift ondertussen een klein krijtbordje tussen de chips en flacons van het lokale kruidenbitter: Ben even varen, zo terug. Ieder uur gaat zijn winkeltje twintig minuten dicht. Dan vaart hij. 

Tiengemeten in Zuid-Holland was een zandbank. Werd uitgebouwd tot landbouweiland. Het diende ook als wachtkamer voor schepen die nog niet welkom waren in Rotterdam of Dordrecht. Maar toen Het Haringvliet werd afgesloten van de zee, en landbouw efficiënter moest, kwam er een nieuw plan. Er werd natuur gemaakt.

Op een koude januarimorgen stappen we met een twintigtal mensen aan boord van veerboot Sint Antonius. Allemaal goed voorbereide wandelaars, met hoge schoenen, felle regenjassen en rugzakken met borstbanden. Sommigen met enorme fotocamera’s en verrekijkers. 

Naadloos loopt de wandelervaring over aan land. Bij het bezoekerscentrum vinden we alles wat we willen weten over het eiland en koffie. Maar ook een bord met waarnemingen van eerdere gasten: datum, soort, plaats. Zeearend, lees ik, ergens tussen eend en gans, alsof het dagelijkse kost is. 

We kiezen de tocht die ons aanspreekt, de Wildernisroute. 

Het pad is breed en strak, wildernis vanaf de zijlijn. Rechts een dijk, en links een wijd strekkend moeras met rietpollen en hier en daar een boom of een Schotse hooglander. De grote groep van de boot vloeit snel uit. Binnen tien minuten lopen we alleen. 

Dan is het ook stil, op wind na. Schotse hooglanders staan tot diep gezakt in de modder te genieten van de zon. De grootsheid van het uitzicht toont een leegte waarin je kunt staren zonder iets op te hoeven merken. Minuten worden kwartieren en gedachten vinden rust in onze hoofden. Sereen.

We passeren oude boerderijen. Nu vakantiehuisjes: ’slapen in de natuur.’  Hun nieuwe functie staat keurig vermeld. Over alles is hier nagedacht. 

Pas later wordt het pad smaller. Het slingert door hoog riet en met stalen bruggetjes over de modderpoelen. De echte Wildernis. Vanaf een uitkijkpunt kijken we uit over het meer dat ooit de zee was. We eten zwijgend een boterham.

Mooi is ook het het tweede deel van de wandeling: de Bevertocht en de Wintertalingroute. Over brede graszoden de moerassen door. Met nog veel meer volgels en uitzichten. 

Dan moeten we tempo maken. De boot vaart op tijd. Waren we die stress niet net even kwijt? 

Een groep Konikpaarden blokkeert het pad. Te dichtbij. We weten wat we moeten doen, want dat staat overal. Afstand houden! We aarzelen. Lopen om, maar komen onvermijdelijk te dichtbij. Wat een mooie beesten zijn het.. 

Een ijsvogel schiet voorbij.
‘Heb je hem gezien?’
‘Nee.’
Te laat. 

We lopen sneller. Rennen bijna. ‘Stop, wacht even!’, roep ik. Hoog boven het water, zweeft iets groots. Ver weg. Een buizerd? Dan zie ik zijn witte staart.

Dat laatste beeld blijft hangen als we weer aan boord stappen. Oh kak, vergeten op het bord te schrijven!